... ve ne olursa olsun, kime olursa olsun "herhangi bir şeyi açıklamanın korkunç yararsızlığı" karşısında durakaldım..

Acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,
 orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili
 benden savrulan parçalar kurusa da,
 izleri var hala yolun kenarında. İzini sür yolun, acının ormanı büyütür insanı
 vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın
 acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun, 
ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin 
hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle 
büyük bir aşk, hangi sesle ölür, bileceksin. Ne zamandı bilmiyorum yaşadıklarından sana
 kalan tortu, seni olduğun yere çakan, olduğun
 yerde fırtına koparan korku kendi sarmalında
 döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin
 kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun. Şimdi, acının ormanından geçiyorsun
 her şey bir daha kanasa da
 ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben
 geç meleğim, senin de şarkıların olsun
 içindeki telleri titreten.